Documentaire over Burt’s Bees: Burt’s Buzz

Als je ook maar enigszins bekend zijn met mijn blog, weet je dat ik sinds mijn overstap op dierproefvrije producten gewoonweg dol ben op Burt’s Bees. Het merk werkt vrijwel alleen met natuurlijke producten en zoals de naam al zegt, veel met bijenwas. Daarbij vind ik de uitstraling van het product heel leuk. Ouderwetse blikjes, potjes en tinnetjes, veelal gesierd met het portret van een oude, bebaarde man. Maar op een blik op de website na heb ik me eigenlijk nooit verdiept in de man achter het merk. Toevallig kwam ik vandaag achter het bestaan van de documentaire over Burt’s Bees: “Burt’s Buzz”. Een aanrader voor elke fan van het merk, maar ook voor mensen die interesse hebben in het hebben en houwen van een interessante, komische en eigenzinnige man.

Wie is Burt? In “Burt’s Buzz” beantwoord hij deze vraag zelf.

Well that’s easily answered: Burt is a lifeguard, Burt is a motorcyclist, Burt is a half-assed sniper, Burt is a live-on-the-lander, Burt is a bearded-wonder, Burt is… and Burt is a businessman.

Voordat je enthousiast wordt over een mogelijke meet en greet met Burt: Hij is helaas eerder dit jaar overleden. Dat zegt echter niets over zijn nalatenschap. Burt’s Bees is een ongekend populair cosmeticamerk dat haar fundering vond op de honing en bijenwas uit Burt zijn achtertuin. Het merk wordt wereldwijd verkocht, en heeft zelfs een enorme fan-base in Taiwan. De documentaire leunt stevig op beelden van dol enthousiaste fans met fop-voelsprieten, nep-baarden en kettingen van lege lipbalms. Dit in hoog contrast met het gewone leven van Burt: Dat in een eenvoudig huisje op een uitgestrekt veld. Weinig luxe, geen warm water, maar al met al een gezellig zooitje. Burt blijkt – zoals je zou verwachten – een eenzelvige excentriekeling die in een miljoenenbedrijf is gerold.

Dit deed hij niet alleen, en om dit feit bestaat enige controverse. Ook Burt zelf trekt tijdens de film een aantal keer afkeurend zijn bovenlip op, maar blijft nuchter. Hij noemt Roxanne, de vrouw die zijn kofferbak-winkeltje uit wist te breiden naar een merk van wereldformaat, een vrouw die op zoek was naar geld en macht. Hij beschouwde zichzelf als haar opstapje, als het ludieke gezicht dat de commercie ten goede zou komen, al voelt hij zich daar naar eigen zeggen niet zuur over. “You can rent someone, but you can’t buy ‘em”. Geld interesseerde hem niet. En toen de romance die tussen hem en de vrouw bloeide over ging, interesseerde Roxanne hem ook niet meer. Hij had alles wat hij nodig heeft op zijn stukje grond, met zijn huisje en zijn bijen.

Hoewel vooral het einde van de documentaire zich richt op speculaties over zijn vertrek bij het bedrijf en andere financiële rompslomp, ben ik vooral geïnteresseerd in hoe Burt zijn leven heeft ingevuld. Hij werd beschreven als een kind dat graag op zichzelf was. Toen hij de leeftijd bereikte van een jonge man besloot hij afstand te doen van zijn familiebedrijf om zijn brood te verdienen als straatfotograaf in New York. Hier werkte hij al snel voor The New York Times, foto’s makend van onder andere John F. Kennedy en Malcolm X; een portfolio waar menig journalist een moord voor zou doen. Toch besloot hij dit leven achter zich te laten om een huisje te kraken op het platteland, levend van kleine klussen en karweitjes. Burt was al een succes, maar herdefinieerde dit naar zijn eigen maatstaven. Zijn geluk werd compleet toen hij per toeval het imkersvak oppakte.

“Burt’s Buzz” verteld het verhaal achter de man dat met zijn hoofd de verpakking van een ongekend succesvol cosmeticamerk siert. Een man die zich vol overgave richtte op de eenvoud in het leven, maar duidelijk geen eenvoudig man was. Die geen mobiele telefoon heeft maar wel gesprekken voert op Skype, met de hond. Een man die thuis geen luxe geniet, maar in een hotel toch wat diva-achtige eisen weet te stellen. En die niets geeft om geld, maar mee heeft gewerkt aan de geboorte van een bedrijf van wereldformaat.